We wcześniejszych postach w skrócie wyjaśniłem Kto to jest nauczyciel jogi / guru / acharya / instruktor jogi / certyfikowany nauczyciel jogi RYT 200 / RYT 500, swami, sadhu, sanjasi itp. oraz pisałem, że aby być prawdziwym nauczycielem jogi należy wciąż pozostać studentem jogi. Obecny post dotyczy wyjaśnienia pojęcia guru–śiṣya paramparā.

W Indiach, jedno z najświętszych i najstarszych pojęć w indyjskiej tradycji przekazywania wiedzy duchowej i wiedzy jogi to गुरु–शिष्य परंपरा (guru–śiṣya paramparā) – to tradycja mistrz–uczeń w filozofii i praktyce jogi.

गुरु (guru)  – dosłownie: „ten, który rozprasza ciemność” (गु = ciemność, रु = światło). 

Guru to nauczyciel duchowy, który prowadzi ucznia od niewiedzy do poznania:

– guru może być ktokolwiek, może to być sanjasin, swami, sadhu, a nawet osoba świecka (nauczyciel, znajomy, także ojciec lub matka)

– jest jednak bardzo ważna i istotna różnica, każdy guru jest nauczycielem, ale nie każdy nauczyciel jest guru 

– guru to nie jest zawód, to jest relacja 

– guru może dać inicjację (diksha).

शिष्य (śiṣya) – „uczeń”, w dosłownym znaczeniu „ten, który się dyscyplinuje” (od rdzenia √śās – uczyć, dyscyplinować).

परंपरा (paramparā) – „nieprzerwany przekaz”, „linia sukcesji” między guru i śisya. 

A kiedy mówimy o guru–śiṣya paramparā to guru ma jeszcze dodatkowe głębsze znaczenie, bo to jest cały system, nieprzerwana linia przekazu wiedzy duchowej od mistrza do ucznia. Gdzie wśród uczniów (śisya) guru wyznacza/wybiera ucznia, który (sukcesor) ma dalej przekazać tę wiedzę. 

W jodze nie chodzi tylko o techniczne nauczanie asan czy pranajamy, lecz o przekaz energii, świadomości i zrozumienia, który dzieje się poprzez bezpośredni związek z żywym nauczycielem.

To dlatego w Indiach mówi się, że:

„JOGA NIE JEST NAUCZANA – JOGA JEST PRZEKAZYWANA”.

W tradycji indyjskiej duchowość, guru–śiṣya paramparā, nie jest nauką książkową, lecz żywym przekazem doświadczenia. Tym przekazem od tysięcy lat kieruje się święta więź między mistrzem (guru) a uczniem (śiṣya). 

W jodze relacja ta jest mistycznym mostem między wiedzą a mądrością. Uczeń może czytać o jodze, praktykować asany, rozumieć teorie – ale dopiero przez guru doświadcza żywego sensu słowa satya (prawda).

Aby można było powiedzieć, że dany guru wychodzi z guru–śiṣya paramparā, to muszą być spełnione następujące warunki:   

– ma bezpośredni kontakt ze swoim guru i jest mu całkowicie oddany, uczeń nie tylko słucha nauk, ale żyje w obecności nauczyciela, obserwując jego sposób życia

– prawdziwy guru nie przekazuje tylko informacji, ale prowadzi do wewnętrznej przemiany ucznia, można to nazwać – Transformacją Świadomości 

– w guru–śiṣya paramparā, często kluczowe zrozumienie dzieje się w milczeniu, poprzez obecność guru – nazywamy to „darśana”, to jest tak zwany przekaz poza słowami. 

W Kaṭha Upaniṣadzie czytamy:

„Ten, którego wybierze duch, przez niego duch może być poznany; temu objawia on swoją istotę.”
(Kaṭha Upaniṣad 1.2.23)

To oznacza, że poznanie duchowe nie rodzi się z logiki, lecz z łaski spotkania – z darśany, czyli obecności mistrza. Czasem wystarczy jedno spojrzenie, jedna chwila milczenia, by w uczniu zapłonęła iskra poznania.

Przedstawię tu kilka linii (Paramparā) znanych do tej pory: 

1. Advaita Vedanta Paramparā 

Założycielem Advaita Vedānta Paramparā jest „Ādi Śaṅkarācārya” (VIII w.)
– Govindapāda to znany guru, który dalej nauczał Advaita Vedanta, napisał też znany traktat naukowy – Mandukya Karika
– jego znani Śiṣya to: Padmapāda, Totaka, Hastāmalaka, Sureshvarācārya

Charakterystyka Advaita Vedanta Paramparā: 

– nauka o jedności Atmana i Brahmana – „Tat tvam asi”, tu nie ma dualizmu, ja atmanem i brahmanem są tym samym, tak w skrócie 

– to parampara cechuje się czystą wiedzą co nazywamy JNANA JOGA 

– aby ta linia była dalej przekazywana, zostały założone cztery Szkoły (też nazywamy je –maṭha) przez Śankarę w czterech kierunkach Indii (Puri, Dvārakā, Jyotirmath, Śṛṅgeri).

W całym współczesnym świecie jest kontynuacja tej linii, nie tylko w tych czterech szkołach w Indiach. Najbardziej znane to Ramakrishna Mission i Arsha Vidya Gurukulam. Najbardziej znani propagatorzy/nauczyciele to „Swami Sarvapriyananda, Swami Dayananda Saraswati. 

2. Nath Paramparā/Sampradāya – Linia Gorakṣanatha

Założycielem Nath Paramparā/Sampradāya jest „Matsyendranātha”
– a jego Śiṣya to Gorakṣanātha (Gorakhnath – Haṭha Yoga), który dalej nauczał zasad tej linii (X-XI w.)

Charakterystyka Nath Paramparā: 

– synteza tantry, hatha jogi i siddha tradycji

– praktyka jest oparta na pracy z energią kundali, używanie mantr i gorliwy tapas, bo tu jest siła i samorealizacja, w tym paramparā też jest dużo mistycyzmu 

– dużo osób uważa, że to ta paramparā jest źródłem dla Hata jogi.

We współczesnym świecie ta linia jest reprezentowana przez  Swami Muktananda, Paramahamsa Yogananda (częściowo inspirowany, bo on głównie jest z linii krija jogi).

3.Bhakti Paramparā – Linia miłości i oddania

Założycielem Bhakti Paramparā jest mitologiczny mędrzec „Narada” – dalej  Bhakti Paramparā propagowali Rāmānuja (XI–XII w.), autor Viśiṣṭādvaita Vedānta oraz Madhva (XIII w.) – autor Dvaita Vedānta

– Śiṣya Rāmānuja to Vedānta Deśika i Pillai Lokacharya

– Śiṣya Madhva to Jayatirtha i Vyāsatirtha.

Charakterystyka Bhakti Paramparā:

– oddanie (bhakti) jako ścieżka wyzwolenia, co nazywamy BHAKTI JOGA

– praktyka jest oparta o śpiewy, mantry i medytacje na boskie imię

– tu jest miłość, pokora, relacja z boskością.

We współczesnym świecie ta lina jest kontynuowana przez ISKCON (w Polsce znana jako Hary Krishnowcy), założycielem Iskconu były Śri Caitanya Mahāprabhu, dalej prowadzony przez Bhaktivedanta Swami Prabhupāda.

4. Kriya Yoga Paramparā – Linia Lahiri Mahasayi

Założycielem i guru był Mahavatar Babaji (postać pół-mityczna, wieczny siddha) – to najbardziej znana paramparā dzięki książce Autobiografia Jogina napisanej przez Yogananda Paramahansa
– bezpośredni Śiṣya Mahavatar Babaji to Lahiri Mahasaya, a tej linii jego Śiṣya to Swami Sri Yukteswar, a jego Śiṣya to najbardziej znany w naszych czasach Paramahansa Yogananda.

Charakterystyka Kriya Yoga Paramparā:

– praktyki oddechowe i medytacyjne dla duchowej ewolucji

– tu jest nacisk na bezpośrednie doświadczanie Boga poprzez energię i świadomość, polegającą na wewnętrznej praktyce, samorealizacji, codziennej dyscyplinie. 

We współczesnym świecie ta lina jest realizowana pod tytułem: Self-Realization Fellowship (SRF).

5. Śri Ramakrishna–Vivekananda Paramparā (Neo-Vedanta)

Założycielem tej linii jest Śri Ramakrishna Paramahamsa (1836–1886) – wśród jego Śiṣya, najbardziej znani to: Swami Vivekananda, Sarada Devi, Swami Brahmananda.

Charakterystyka Neo-Vedanta Paramparā:

– integracja wszystkich ścieżek jogi: karma jogi, bhakti jogi, jnana jogi i raja jogi

– tu najważniejsza jest praktyka duchowa poprzez służbę, medytację i poznanie

– tu jest uniwersalizm, współczesna interpretacja Vedanty.

We współczesnym świecie ta lina jest kontynuowana przez Ramakrishna Mission, a Swami Sarvapriyananda jest przykładem jednym z najczystszych kontynuacji linii Neo-Vedanta. 

6. Paramparā Patańdżalego – Klasyczna Joga (Raja Yoga)

Założycielem jest Maharishi Patañjali (ok. II w. p.n.e.) – tu mogę powiedzieć, że to nie on tylko później inni kontynuowali jego przekaz i powstała linia Patańdżalego 

– tu brak bezpośredniego Śiṣya, nie ma na ten temat jednoznacznych historycznych danych 

– ale przekaz przetrwał i jest nauczany przez szkoły: Kaivalyadhama, Bihar School of Yoga. 

Charakterystyka Paramparā Patańdżalego:

– ośmiostopniowa ścieżka (Aṣṭāṅga Yoga) – od etyki po samadhi

–  tu wiedza była przekazywana ustnie i poprzez praktykę w aśramach, tu jest dyscyplina, medytacja, introspekcja.

We współczesnym świecie ta lina jest kontynuowana przez Swami Niranjanananda Saraswati, Swamiego Kuvalayanande.

7. Bihar Yoga Paramparā (Swami Satyananda Saraswati)

Założycielem i guru jest Swami Satyananda Saraswati, który połączył Jogasutry Patańdżalego, tantrę, krija jogę i praktyki wedantyczne 

– jego Śiṣya to Swami Satyananda Saraswati, a jego Śiṣya to Swami Niranjanananda Saraswati.

Charakterystyka Bihar Yoga Paramparā:

– tu joga postrzegana jest jako pełna ścieżka życia: karma, bhakti, jnana, raja

– nauczanie w duchu klasycznym, ale dostępne współcześnie; tu jest integralność, naukowe podejście, duchowa dyscyplina

– dlatego ma znaczący wpływ na edukację jogi na Zachodzie

– kontynuowana  przez Swami Niranjanananda Saraswati.

8. Śiva Yoga i Śri Vidya Paramparā

Założycielem i guru jest Agastya Muni, Śri Dakṣiṇāmūrti (mitologiczny nauczyciel w milczeniu)
– tu brak bezpośredniego Śiṣya, ale linia tantryczna jest głównie praktykowana w Tamil Nadu i Kerali (to są 2 stany w Indiach).

Charakterystyka Śri Vidya Paramparā:

– tradycja Śakti i Śiva – równowaga energii i świadomości

– tu są ważne mantry, yantry, medytacja kuṇḍalinī, energia, cisza, wewnętrzne przebudzenie.

We współczesnym świecie ta lina jest kontynuowana przez Sadhguru (Isha Yoga) – utrzymuje się, że należy do tej samej parampāry Agastyi.

Jak może wyglądać Paramparā we współczesnym świecie:

Dziś guru–śiṣya paramparā może przybierać nowoczesne formy — niekoniecznie wymaga życia w aśramie.
Ale esencja pozostaje ta sama:

– otwartość ucznia

– czystość intencji nauczyciela

– przekaz, który prowadzi ku wolności (mokṣa).

Współcześnie wielu ludzi praktykuje jogę bez osobistego guru, korzystając z książek, kursów, Internetu. Jednak duchowa istota parampary nie zniknęła – przyjmuje nowe formy.
Dla jednych guru jest żyjący nauczyciel; dla innych – Bhagavad Gita, Upaniṣady, Joga Sutry czy głos wewnętrznej świadomości.

Od Patańdżalego, który zebrał nauki jogi w Jogasutrach, po Śankarę, Ramakrysznę, Vivekanandę czy współczesnych mistrzów jak Swami Sarvapriyananda i Sadhguru – wszyscy oni byli ogniwami tej samej parampary.
Nie chodzi tu o ciąg nazwisk, lecz o ciąg świadomości. Każdy z nich był zarazem uczniem i nauczycielem, odbiorcą i źródłem.

Najbardziej znana i wciąż żywa linia przekazu (bardzo bliska mojemu sercu) to  Śri Ramakrishna – Swami Vivekananda Paramparā (Neo-Vedānta Paramparā)

To najbardziej wpływowa, autentyczna i globalnie rozpoznawalna linia guru–śiṣya paramparā, która:

– zachowała czysty duchowy przekaz z klasycznej Wedanty i Jogi

– a jednocześnie otworzyła się na świat współczesny, naukę i różnorodne religie

– trwa bez przerwy od 1836 roku, z inicjacjami przekazywanymi wewnątrz Ramakrishna Math & Mission

– jest Połączeniem wszystkich ścieżek jogi – karma, bhakti, raja, jnāna — zrównoważona duchowość dla współczesnego życia

– jest zgodna z nauką i psychologią

– jest obecna Globalnie – ma setki centrów w Indiach, Ameryce, Europie i Azji (np. w Warszawie działają grupy inspirowane tą tradycją)

– jest Uniwersalna, każdy może praktykować niezależnie od religii; „Każda religia jest ścieżką do tego samego Boga”.

A oto kolejność w tym Paramparā: 

1836 – 1886 

Śri Ramakrishna Paramahamsa 

Nazwany jako mistyk z Dakshineswar, uznawany za żywą inkarnację świadomości boskiej; zjednoczył ścieżki jnāna joga, bhakti joga, karma joga i rāja joga

1863–1902

Swami Vivekananda

Główny uczeń Sri Ramakrishna Paramahamsa, przyniósł jogę i Wedantę na Zachód (Chicago, 1893). Założył Ramakrishna Mission – duchową organizację nauczającą jogi i służby (syva).

XIX–XX w.

Swami Brahmananda, Swami Shivananda, Sarada Devi

Oni też byli uczniami Ramakrishny; rozwijali misję duchowej praktyki i nauczania.

XX w.

Swami Ranganathananda, Swami Gambhirananda, Swami Nikhilananda

Oni rozszerzyli nauki Vivekanandy na Zachodzie – w USA, Anglii, Niemczech, Polsce.

Współcześnie

Swami Sarvapriyananda (ur. 1973) – główny przedstawiciel Ramakrishna Mission w Nowym Jorku (Vedanta Society). Jego nauki online i wykłady przywracają klasyczną Vedantę milionom ludzi.  (Jest też jednym z moich nauczycieli).

Współczesny zasięg:

– Ramakrishna Mission & Math ma 265 ośrodków na całym świecie

– Vedanta Societies jest w USA, Kanadzie, Europie, Australii

Główne centra nauczania:

– Belur Math (Indie, siedziba główna)

– Vedanta Society of New York (Swami Sarvapriyananda)

– Ramakrishna Vedanta Centre (Londyn)

– Ramakrishna Mission (Chennai, Delhi, Kolkata).

Druga taka linia to linia od Śri Tirumalai Krishnamacharya

Śri Tirumalai Krishnamacharya (1888–1989)
– często nazywany ojcem współczesnej jogi
– uczony sanskrytu, filozof Vedanty i mistrz praktyk Hatha jogi, Raja jogi i Bhakti jogi
– nauczał w tradycji Nath Sampradāya, twierdząc, że jego guru był Śri Ramamohan Brahmachari, u którego studiował w Himalajach.

Krishnamacharya miał czterech najważniejszych uczniów, którzy stworzyli cztery największe szkoły jogi XX wieku:

1. B.K.S. Iyengar (1918–2014) – linia Iyengar Yoga – Pune, Indie – Precyzja, technika i stabilność, użycie pomocy (paski, klocki, krzesła, inne pomocnicze sprzęty) 
2. K. Pattabhi Jois (1915–2009) – linia Ashtanga Vinyasa Yoga – Mysore Indie – Dynamiczna sekwencja, synchronizacja oddechu z ruchem
3. T.K.V. Desikachar (1938–2016) – linia Viniyoga – Chennai Indie – Indywidualne nauczanie, uważność i oddech, adaptacja praktyki do potrzeb ucznia (najbardziej bliska mojemu sercu, do tego ja używam nauki Ajurwedy, Marma)
4. Indra Devi (1899–2002) – Yoga dla Zachodu – Hollywood, Meksyk – Pierwsza kobieta uczennica, popularyzacja jogi na świecie, łagodność i kobieca energia.

Ja w dzisiejszych czasach najbardziej zgadzam się z tym, co mówi Swami Sarvapriyananda:

„Guru może nie być osobą, lecz może być zasadą. To Świadomość w nas, która prowadzi nas ku sobie.”